ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΚΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ
ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ. ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΤΟΥΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ: «ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ
ΑΝ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Η' ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΒΟΥΤΗΞΩ ΝΑ ΤΟ ΒΡΩ. ΑΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ
ΠΑΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.»
ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ
ΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ. ΠΡΩΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ.
ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ.
«ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΤΟΥ ΛΕΕΙ.
ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΦΟΥ ΕΙΔΕ ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΡΗΚΕ ΚΑΤΙ
ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ ΟΣΟ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ,
ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΧΑ
ΣΤΟ ΧΕΡΙ. «ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, ΑΡΑ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΕΙΠΕ
ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ.
ΤΕΛΟΣ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΤΑΞΕ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ
ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ. «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕΣ ΚΑΙ
ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ?» ΤΟΝ ΡΩΤΑΕΙ.